امنیت و حریم داده

داناوی در دو حالت ارائه می‌شود و انتخاب میان آن‌ها با سازمان است. در نسخهٔ ابری، داده روی سرورهای داناوی نگهداری می‌شود. در استقرار اختصاصی، همهٔ اجزا — رونویسی، نمایه‌سازی، پایگاه دانش و مدل زبانی — روی زیرساخت خود سازمان اجرا می‌شوند.

تفاوت این دو فقط محل پردازش و نگهداری است؛ قابلیت‌ها یکسان‌اند. در حالت اختصاصی، داناوی به دسترسی خروجی به اینترنت نیاز ندارد و متن جلسات در هیچ مرحله‌ای به سرویس بیرونی ارسال نمی‌شود.

ارتباط میان مرورگر یا اپلیکیشن و سرویس روی کانال رمزنگاری‌شده انجام می‌شود. فایل‌های صوتی، رونوشت‌ها، اسناد بارگذاری‌شده و نمایه‌های جست‌وجو در حالت سکون رمزنگاری می‌شوند.

در استقرار اختصاصی، مدیریت کلیدها بخشی از تحویل استقرار است و در اختیار سازمان قرار می‌گیرد.

دسترسی در سه لایهٔ مستقل تعیین می‌شود: سازمان، تیم و جلسه. یک کاربر ممکن است عضو سازمان باشد، به یک تیم دسترسی داشته باشد و از یک جلسهٔ خاص همان تیم مستثنا شود.

تغییر دسترسی فوری اعمال می‌شود. ورود از طریق حساب کاربری سازمانی انجام می‌شود، بنابراین قطع دسترسی در سامانهٔ هویت سازمان، دسترسی به داناوی را هم در همان لحظه قطع می‌کند.

هر عملیات روی هر سند ثبت می‌شود: بارگذاری، مشاهده، ویرایش، اشتراک‌گذاری و حذف، هرکدام با نام کاربر و زمان دقیق. سیاهه برای کاربران قابل ویرایش نیست.

پاسخ به پرسش «چه کسی چه زمانی به این سند دسترسی داشت» از همین سیاهه ساخته می‌شود و به‌صورت گزارش قابل ارائه است — یعنی یک گزارش، نه یک تحقیق.

دانا فقط از پایگاه دانش خود سازمان پاسخ می‌دهد. هر پاسخ با ذکر منبع ارائه می‌شود: جلسه، گوینده و زمان. اگر پاسخی در پایگاه دانش نباشد، دانا همین را اعلام می‌کند و پاسخی نمی‌سازد.

این یک تنظیم اختیاری نیست، بلکه شیوهٔ کار محصول است. پاسخ بدون منبع، از نگاه یک واحد حسابرسی، پاسخ نیست — و ابزاری که آن را تولید کند در ارزیابی انطباق قابل دفاع نخواهد بود.

در استقرار اختصاصی، پایش و پاسخ به رخداد بر عهدهٔ تیم امنیت خود سازمان است و داناوی نقش پشتیبان فنی دارد. در نسخهٔ ابری، پایش زیرساخت بر عهدهٔ داناوی است.

مسیر اعلام رخداد، زمان‌بندی اطلاع‌رسانی و مسئولیت هر طرف در قرارداد استقرار مشخص می‌شود، نه در این صفحه — چون این‌ها تعهدهایی هستند که باید قابل استناد باشند.